Eigen soort

Wat jaren lang in de politieke wereld taboe was, is nu aan de orde van de dag. Bewindslieden benoemen woordvoerders van eigen politieke kleur. Het mooiste voorbeeld vind ik die van onze minister-president Balkenende. Hij benoemde destijds Jack de Vries tot zijn communicatieadviseur en woordvoerder. Jack was op dat moment voorzitter van de CDA jongeren en voorlichter bij een zorginrichting op de Veluwe. Jack heeft het goed gedaan. Vier kabinetten in bijna tien jaar heeft hij het volgehouden en is uiteindelijk, als dank, benoemd tot staatssecretaris voor Defensie, want hij had ook in dienst gezeten.
Maar even terug naar de woordvoerder van eigen soort.

Bij de provincie Groningen is het zo dat iedere gedeputeerde een eigen beleidsadviseur tot z’n beschikking heeft, veelal een communicatiedeskundige. Je moet het toch wel erg goed met elkaar kunnen vinden wil het een beetje werken. Je zou op z’n minst verwachten dat er een beetje gelijkgestemdheid is. Of zal de adviseur er geen mening op na houden? Je moet per slot van rekening het de hele dag met elkaar doen; neem dat niet te letterlijk, ook al lijkt de zaterdagrubriek Hoog Laag in het Dagblad van het Noorden anders te suggereren, maar dat ter zijde. Op z´n minst zijn enige gelijke karaktereigenschappen vereist.

In het kabinet is het in ieder geval een veel voorkomende situatie. Steeds vaker eisen ministers en staatssecretarissen een woordvoerder die hun politieke gedachtegoed deelt. Het lijkt er op of dit kabinet de ambtenarij partijpolitiek wil controleren. Die partijwoordvoerders vinden het (natuurlijk) allemaal erg overdreven. Voorop staat toch dat de bewindvoerder optimaal moet kunnen vertrouwen op zijn woordvoerder.

Hoe is dat in het bedrijfsleven. Is daar de woordvoerder toch ook niet een beetje “his masters voice”. Of zou het zo zijn dat de woordvoerder in deze situatie meer adviseur kan zijn en minder een inhoudsdeskundige? We zien bij ondernemingen dat bij betrekkelijk eenvoudige zaken de communicatieadviseur zelf het woord in de media mag doen. Als het gecompliceerder wordt en dus veelal met een groter risico en impact zal de CEO het woord zelf willen doen. Om strategische redenen zien we nog wel eens dat de CEO hiervan afwijkt. Da´s altijd gemakkelijk naar de Raad van Commissarissen.

Andersom wil een journalist alleen met de hoogste in rang te maken hebben en niet met de eerste de beste woordvoerder. Het antwoord is dan minder `waard`.

Sjoerd Zijlstra, hoogleraar staats- en bestuursrecht, zei eens in een interview over dit onderwerp: “De burger wordt er de dupe van. Die krijgt via de “politieke” woordvoerder geen eerlijk beeld meer. De taak van de woordvoerder is het objectief verwoorden van het beleid. Dat is een gewone ambtelijke taak, geen partijpolitieke”.

Amerikaanse toestanden. Ik huiver bij de gedachte waarbij overheidsfuncties uitsluitend worden vergeven aan politieke vrienden. Straks wordt het neefje dat nooit heeft willen deugen chauffeur en onze tante Greet de koffiejuffrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s