Die lange mooie hete zomer

Vakantie: even weg van het ‘normale’ leven, in een andere omgeving. Misschien dobberde je op een luchtbedje op zee, of zat je op een steen ergens op een berg, of je was op een plek waar je alleen maar stilte hoorde. En dan denk je: wat heerlijk is dit. Je laptop en je slimme telefoon liggen kilometers verderop. Hier is alleen maar de rust en de ruimte, verder helemaal niets. Waarom doe ik dit niet vaker? Waarom wil ik dit niet altijd? Eenmaal thuis is het anders. Daar barst het van de prikkels en er is zoveel om bij te houden en te moeten of willen weten. De hele dag zit je aan het informatie-infuus.

Thuis gaat die computer direct weer aan om de vele honderden binnengekomen mailtjes te lezen en te beantwoorden. Het Journaal om acht uur wil je toch absoluut niet missen, je pakt de draad weer op van je favoriete serie en er ligt ook nog eens een grote stapel kranten. Je moeder belt om iets af te spreken en daar klinkt ook al de eerste ‘knock, knock’ van je sms. Het is een hele kunst om al die informatie tot je te nemen en dan denk je terug aan dat rustige moment op je luchtbedje waar niets anders dan rust en stilte was.

Je wilt steeds op de hoogte zijn van de laatste ontwikkelingen. Je zit boven op het nieuws. En, als je alles van je vrienden en hun vrienden wilt weten, is er altijd nog Facebook of LinkedIn. Wat jou raakt of bezig houdt, kun je gelijk met hen delen. Het kost wat tijd maar dan heb je ook wat. Het riekt naar verslaving. Je blijft maar typen, zappen en surfen; als je ’s avonds in bed ligt, wat heb je dan eigenlijk gedaan? Soms is het nodig om even ‘braak’ te liggen. Soms is het zinvol om even helemaal niets te willen weten. Even alles loslaten.

Vinden ze je dom als je niet op de hoogte bent? Ben je asociaal als je even niet direct reageert op een mail, een sms of een tweet? Of ben je dan bang voor die dingen die diep in jezelf op je afkomen, ben je bang eens naar jezelf te luisteren en met jezelf in gesprek te gaan. Waar zoeken we naar als we al die sociale media en kennisbronnen afstruinen. Verbondenheid? Geluk? En is het niet veel prettiger wanneer je je vrienden gewoon fysiek ziet en spreekt, met hem of haar koffie drinkt of lekker eet?

Eigenlijk willen we allemaal wel die rust, maar toch jutten we elkaar weer op en informeren we elkaar weer als nooit te voren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s