Willen weten

Sinds een enige tijd heb ik ook zo’n smart phone, een slimme telefoon, je schijnt er alles mee te kunnen. “Er zou een wereld voor me open gaan”, zo lieten verschillende ervaren gebruikers me weten. Het is zo gemakkelijk en o zo verleidelijk: jezelf de hele dag van informatie voorzien en nieuwtjes uitwisselen via je telefoon. Maar wat levert het me op? Jezelf even uitschakelen en even in het–niet-weten stappen is misschien wel net zo heilzaam.

Je bent net terug van je welverdiende vakantie: je bent in een andere omgeving, even weg van het ‘normale’ leven. Misschien dobberde je op een luchtbedje op zee, of zat je op een steen ergens op een berg, of je was op een plek waar je alleen maar stilte hoorde. En dan denk je: wat heerlijk is dit. Even helemaal niets. Je laptop en je slimme telefoon liggen kilometers verderop. Hier is alleen maar dit: de rust en de ruimte, verder helemaal niets. Waarom doe ik dit niet vaker? Waarom wil ik dit niet altijd? Thuis, in je dagelijkse leven, is het anders. Daar barst het van de prikkels en er is zoveel om bij te houden en te moeten of willen weten. Als je niet uitkijkt, lig je de hele dag aan het informatie-infuus.

Als je weer thuis bent van je vakantie gaat die computer direct weer aan om de vele honderden mailtjes die in de tussentijd zijn binnen gekomen te lezen en te beantwoorden. Het Journaal om acht uur wil je toch absoluut niet missen, daarna pak je de draad weer op van je favoriete serie en er ligt ook nog eens een grote stapel kranten die je wilt doorworstelen. Je moeder belt om iets af te spreken en daar klinkt ook al de eerste ‘knock, knock’ van je sms. Het is een hele kunst om al die informatie tot je te nemen, en dan denk je weer terug aan dat rustige moment op je luchtbedje waar niets anders dan rust en stilte was.

Je kunt steeds op de hoogte zijn van de laatste ontwikkelingen. Je zit boven op het nieuws, met nu.nl weet je precies wat er op de wereld gebeurt, anders is er ccn.com nog. En, als je alles van je vrienden, hun vrienden en je collega’s wilt weten, zijn er altijd Facebook, Hyves of LinkedIn. Wat jou raakt of bezig houdt, kun je gelijk met hen delen. Het kost wat tijd maar dan heb je ook wat. Je hoeft niets meer te onthouden, alle informatie is bij de hand, we kunnen alles zo opzoeken.

Het riekt naar verslaving. Je blijft maar typen, zappen en surfen; als je ’s avonds alle apparatuur hebt uitgeschakeld, in bed ligt, wat heb je dan eigenlijk gedaan? Soms is het nodig om even ‘braak’ te liggen. Soms is het zinvol om even helemaal niets te willen weten. Even alles loslaten.

Is het dan niet saai om helemaal niets te weten? Mis je dan niet van alles? Vinden ze je dom als je niet steeds op de hoogte bent? Ben je asociaal als je even niet direct reageert op een mail, een sms of een tweet? Of ben je bang wat er allemaal op je af komt als je even niet mee doet, ben je dan bang voor die dingen die diep in jezelf op je afkomen, ben je bang eens naar jezelf te luisteren en met jezelf in gesprek te gaan. Misschien komen er wel zaken ter sprake waar je het liever niet over wilt hebben. Waar zoeken we naar als we al die sociale media en kennisbronnen afstruinen. Verbondenheid? Geluk?

Is het niet veel prettiger wanneer je je vrienden gewoon fysiek ziet en spreekt, met hem of haar koffie drinkt of lekker eet? Gewoon iemands fysieke reactie zien als je tegen hem of haar iets zegt. Straks ga ik studenten, die in het communicatievak willen werken, vertellen wat communicatie is en betekent. Aan de hand van theoretische modellen en mijn praktische ervaringen. Voorop staat mijn liefde voor het vak maar vooral de persoonlijke communicatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s